Column Papapraat

Poep-eten

Pippa: “Maar wat is dan een openlucht theater?” Ik: “Dat is een theater dat buiten is, zonder muren of plafond.” Pippa: “Maar dan worden we nat papa.” Ik: “Jah, de regen stond inderdaad niet op de planning.” Na een snelle controle op Facebook kreeg ik bevestiging dat de voorstelling sowieso doorging. Er was een “droge plek”, er zou gespeeld worden onder een overdekking. Toen ik Pip dit vertelde, was ze verbolgen. “Maar het zou toch buiten zijn, in de openlucht!?” Met pijn en moeite kon ik haar overtuigen, dat alhoewel er een dak was, er geen muren waren, dus dat er echt héél véél openlucht zou zijn. “Gelukkig is Pippa altijd wel in voor iets raars. Mits je het maar leuk brengt.” We hadden bedacht om het openlucht theater te combineren met een picknick vooraf. Maar dat viel wel degelijk in de soep. Gelukkig is Pippa altijd wel in voor iets raars. Mits je het maar leuk brengt. Dus toen we ‘gezellig’ in de auto op de parkeerplaats gingen picknicken was mevrouw helemaal in haar sas. Dat we af en toe heel vreemd aangekeken werden, door anderen die hun auto parkeerden, namen we maar op de koop toe. Wij waren tenminste droog. “Vijftig kinderen gierend van het lachen, en boven hen allen kon ik de heerlijke schaterlach van mijn eigen kind nog steeds ontdekken.” De voorstelling hebben we uiteindelijk onder een afdakje gekeken, Pip met warme choco (want het was wel wat fris) in de hand. De voorstelling was gebaseerd op: ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft.’ Het ging over…hoe kan het ook anders…poep. De poep in kwestie was (gelukkig!) creatief vervangen met snoep en fruit. Vijftig kinderen gierend van het lachen, en boven hen allen kon ik de heerlijke schaterlach van […]

ProudMom Monday

PROUDMOM |Judith

Judith (35) is docent verpleegkunde aan de ROC. Ze woont samen met haar vriend Jeroen (35) in Zutphen. Ze zijn trotse ouders van Luka (9), Isa (7), Abel (5) en Caro (3). Sinds kort hebben ook een hondje, Baloe. “Toen Baloe, een labrador pup, in ons gezin kwam, waren de kinderen overenthousiast. Het is zo mooi om te zien dat ze ook meehelpen verzorgen en verantwoordelijkheid willen dragen voor hun puppy.” Judith staat nog steeds te kijken van de hoeveelheid liefde die je als moeder aan je kinderen kunt geven en hoeveel liefde je ervoor terugkrijgt. “Die liefde zie je de kinderen ook weer geven aan ons nieuwe huisdier.” “Dan zou ik na het afstuderen zwanger raken. Nou, mooi niet dus, het was gelijk raak!” Judith wilde altijd al moeder worden. Rond haar 25e was dat gevoel heel sterk. Jeroen en zij kenden elkaar al heel lang, omdat hun ouders bevriend waren. Toen ze in de twintig waren werden ze verliefd en kregen ze een relatie. “Toen ik dat sterke moedergevoel had, moest ik Jeroen wel even overhalen. Ik zei tegen hem dat het toch nog even zou duren voor ik zwanger werd. Ik zat in het laatste jaar van mijn studie HBO Verpleegkunde, dus dan zou ik na het afstuderen zwanger raken. Nou, mooi niet dus, het was gelijk raak! We waren uiteraard heel blij, maar het laatste jaar van mijn studie was daardoor wel echt knokken.” Ondanks dat studeren met een baby best zwaar is, zag Judith dit niet als belemmering om haar studie af te ronden. “Luka was juist mijn drive om door te zetten en het te halen. Ik dacht: ‘het is nu of nooit’. Als ik eenmaal het diploma heb, kan ik ook een betere toekomst voor hem opbouwen.” “Voor hobby’s heb ik geen tijd, […]

Donders goed

Een Tien

“Als je een cijfer mag geven voor je feestje, welk cijfer zou dat dan zijn?” Twee moeders zitten op gehoorsafstand van mij in een hal vol met trampolines. Hun zoontjes en de mijne vieren daar elk hun partijtje. Ik ken ze niet. Ik doe serieus een poging mijn boek te lezen, maar earsdropping is niet te voorkomen. De bezwete jongen kijkt een beetje afwezig en mompelt: “een zeven denk ik”. Verkeerde antwoord. Alles moet nu uit de kast gehaald. “Hoe maken we er een tien van?“, vraagt de moeder door. “Lach eens”, de jongen kijkt twee keer weg, maar ze wil perse een foto van hem maken. Op Facebook schrijft ze er bij dat het zijn beste partijtje ooit was. Dat doet ze niet, dat denk ik er bij. “Of zal ik anders een salto maken?” “Vertel ‘s, wat moet ik doen?” De vrouw gaat staan en doet alsof ze een trap afloopt door achter de tafel bij elke stap iets door de knieën te zakken. “Of zal ik anders een salto maken?” De jongen kijkt stuurs en zegt dat hij pas een cijfer geeft als het feestje voorbij is. Maar de moeder wil graag nú weten wat ze nog kan doen om het cijfer tot een 10 te laten worden. Pfff, ik word instant moe van deze moeder en voel wat medelijden voor de jongen bij wie het zweet inmiddels zijn ogen inloopt. Uiteindelijk bedenkt ze een goede oplossing voor thuis en vraagt daarvoor om een ‘kussie’. De jongen sjokt naar haar toe en is daarna heel snel weg. “Soms is niet ingrijpen het beste wat je kan doen, achteraf wordt alles vanzelf mooier” Maar ben ik dan echt zo heel anders dan deze moeder? Oké, deze moeder deed misschien wat al te opzichtig haar best, maar natuurlijk herkent […]

Column Papapraat

Keileuk en Steengoed

“Papaaaa!!!! Iemand heeft mijn stenen gepikt!!” “Regelmatig exposeert ze haar keitjes door ze in een lange rij door het huis te leggen.” Isa spaart tegenwoordig stenen. Ze worden te pas en te onpas opgeraapt, in haar jaszakjes gepropt en thuis in een grote roze blik bewaard. Ze wast en poetst de kiezeltjes alsof het ware schatten zijn. Regelmatig exposeert ze haar keitjes door ze in een lange rij door het huis te leggen. Een soort optocht. In haar selectie gaat kwantiteit ver boven kwaliteit. Elke steen is geschikt voor haar museum al is krijtgesteente veruit favoriet. “Als een biggetje op zoek naar truffels gaat ze snuffelend langs de kastjes.” Maar vandaag zijn de stenen dus ineens weg. Briesend holt ze door het huis. Anderen en ik krijgen de schuld. “Ze hebben m’n stenen gepakt.” en “Waar heb je ze gelaten?”. Ik leg uit dat als je ze niet kunt zien je moet proberen om ze te ruiken. “En heb je de stenen al geprobeerd te roepen?” Als een biggetje op zoek naar truffels gaat ze snuffelend langs de kastjes. Ze zoekt overal terwijl ze hoopvol “steeeentjes” roept, alsof het om een verdwenen katje gaat. “Kuikie is nooit haar belangrijkste knuffel geweest maar zat wel bij de nachtselectie.” Haar roze blik wordt als eerste teruggevonden in de badkamer. Leeg. Geen spoor van de dader. Dit is vreemd. Ik had verwacht dat, met het blik de stenen ook terecht zouden zijn en daarom besluit ik om mee te gaan zoeken. Samen zie je meer. We vinden veel. Tussen de spelletjes duikt Kuikie na lange tijd weer op. Kuikie is een klein groezelig, bekwijld en met regelmaat ondergekotst vogeltje. Kuikie is nooit haar belangrijkste knuffel geweest maar zat wel bij de nachtselectie. In haar kledinglade vinden we een paasei. Onder de bank liggen […]

ProudMom Monday

ProudMom monday | Kirsten

Kirsten is trotse moeder van Tijn (6) en de tweeling Pieter (5) en Olivier (5). Ze is getrouwd met Maarten en ze wonen in Tienhoven (vlakbij Utrecht). Kirsten is coach/trainer en heeft een eigen bedrijf Mind of Your Own. “Of ik altijd al moeder had willen worden? Echt niet! Ik dacht altijd ‘daar trap ik niet in’. Ik wilde graag vrij blijven. Ik voorzag toen al dat je als dertigjarige verleid kan worden doordat iedereen om je heen kinderen krijgt. En toen ik de ware was tegengekomen is dat inderdaad zo gegaan. “Ik leerde mezelf vanuit de leegte opnieuw uitvinden” Kirsten heeft zelf een vrij moeilijke jeugd gehad omdat haar ouders veel in de clinch lagen. “De ruzies waren heel heftig. Mijn zus en ik hebben er veel onder geleden. Maar het bracht ook iets moois voort: het werd de vruchtbare bodem van mijn talent om mensen te leren de beperkende verhalen die hun geest hen vertelt te transformeren.” Nieuwe start Toen Kirsten 23 jaar was overleed haar moeder aan kanker en vijf jaar later haar vader aan een hartstilstand. Bovendien ging haar vorige relatie van zeven jaar uit in diezelfde tijd. Na al deze tegenslagen moest Kirsten uit een diep dal kruipen. “Ik geloofde nergens meer in en voelde me net een aangereden vogeltje maar ook dit heeft me gek genoeg heel veel gebracht. Ik leerde mezelf vanuit de leegte opnieuw uitvinden. Ik ben me gaan specialiseren in Neuro-Semantiek in de VS en leerde mijn man Maarten kennen. Door dit alles heb ik geleerd dat het echt mogelijk is om je eigen leven te creëren.” ““Ik noem mezelf drakentemmer, omdat ik klanten help hun (faal)angsten en onzekerheden te overwinnen” Drakentemmer Met ‘Mind of Your Own’ helpt Kirsten anderen om ook hun dromen te volgen. “Ik noem mezelf drakentemmer, omdat […]

Donders goed

Vakantieliefde

‘Toen ik haar zag wist ik het meteen. Dat wordt de moeder van mijn kinderen.’ We zitten in een hotel aan het diner. Opa vertelt zijn kleinkinderen hoe hij mijn moeder, hun Engelse oma, oftewel nanna zoals zij door al haar kleinkinderen wordt genoemd, heeft ontmoet. Mijn moeder giechelt als een jong meisje achter haar servet. ‘Maar hoe hebben jullie mekaar dan ontmoet opa?’ “Mijn vader schoot als een heuse gentleman te hulp” Hierna volgt een romantisch relaas met als achtergrond Frankrijk, Normandië, ergens in de buurt van Mont St. Michel in de jaren vijftig. Mijn vader was samen met een vriend eerst met de trein vanuit Nederland naar Frankrijk gereisd en vervolgens met de brommer verder gaan toeren langs de kust. Ze hadden een plek op de camping. Mijn moeder was met de boot de Noordzee overgestoken vanuit Engeland en was daar op vakantie met een vriendin. Zij zaten in een hotelletje. Omdat de jongens in camping-smoking toegang tot het casino was geweigerd liepen ze op een avond een beetje rond te dolen door het stadje. Daar spotten zij de twee Engelse meisjes op een terras die overduidelijk communicatieproblemen hadden met de Franse ober. Mijn vader schoot als een heuse gentleman te hulp. Mijn kinderen hangen aan opa’s lippen. Ze hebben dit verhaal nooit eerder gehoord. Opa vertelt verder over hoe de jongens de meisjes de volgende dag ‘toevallig’ tegenkwamen op het strand. In werkelijkheid hadden de jongens de hele dag het strand afgezocht. En dat werd de start van een vakantieliefde tussen deze Hollandse jongen en Engelse lady. Eenmaal weer thuis werd er druk op en neer geschreven. De families leerden elkaar kennen en mijn moeder maakte voorgoed de oversteek naar Nederland in 1957. “Ze zijn gefascineerd door hun familiegeschiedenis en genieten van dit kijkje in het verleden” […]

Column Papapraat

Feest…

Weet je wat zich nog beter wakker kan houden dan één kind dat niet wil slapen? Juist! Twee kinderen die niet willen slapen… “R. als logeetje is voor ons een zegen. Ze entertainen elkaar” Pippa had haar neefje R. te slapen en dat is altijd feest. Die twee zijn de beste maatjes. R. is als een grote broer, die alles voor haar overheeft. Maar hij is ook haar partner in crime, die met alle liefde meedoet aan het kattenkwaad. Dit is erg grappig om te zien, aangezien ik dezelfde relatie met mijn eigen neef had vroeger. Net als wij 30 jaar geleden, kunnen zij ook eindeloos buitenspelen, eindeloos verhalen verzinnen en avonturen beleven. R. als logeetje is voor ons een zegen, je hebt namelijk geen kind aan ze. Ze entertainen elkaar! Het enige wat je in de gaten dient te houden, is dat er genoeg eten en drinken in gaat en dat ze niet opeens op de weg gaan spelen. “Na al dat spelen, verzinnen en beleven moet er uiteindelijk wel geslapen worden.” Avondeten is ook een piece of cake, ze corrigeren namelijk elkaar en het is een soort competitie wie het beste z’n bordje leeg kan eten. Wel moeten we vaker dan normaal aangeven dat praten met je mondvol toch echt onsmakelijk is. So only good things? Nee, zoals de eerste regels van deze column al verklapten is er iets dat minder leuk is. Voor ons als ouders dan. Na al dat spelen, verzinnen en beleven moet er uiteindelijk wel geslapen worden. En daar komt dan toch echt de aap uit de mouw. Het begint goed met het in bad gaan, dat is namelijk super gezellig en ze zijn zo druk met elkaar bezig dat ze zich vreemd genoeg super goed gedragen. Het gaat eigenlijk prima tot dat we […]

ProudMom Monday

ProudMom Monday | Fleur

Fleur Avis (41) is de trotse moeder van Jack (8), James(6) en Cooper(4). Ze is getrouwd met Frits. Fleur woont met dit grote gezellige gezin in Heemstede, waar zij haar eigen schoonheidspraktijk en massagestudio aan huis heeft. Naast haar werk als schoonheidsspecialiste en masseur volgt Fleur nu ook de training voor huidcoach. “Als kind was ik geen make-up meisje, maar ik was wel altijd bezig met masseren en huidverzorging”. Ondanks dat Fleur als klein meisje al bezig was met frutselen aan gezichten van vriendinnen, koos ze er toch voor Engels te gaan studeren en daarna PR & Voorlichting. Na een carrière te hebben opgebouwd als Salesmanager, brak de crisis uit. De salesbranche kreeg een klap, Fleur besloot het roer om te gooien. “Ik vind het prachtig om anderen te helpen zichzelf van binnen en buiten mooi te laten voelen” Bevallen of afstuderen? Fleur maakte een belangrijke keuze voor haarzelf, ze besloot de opleiding van schoonheidsspecialiste te doen. “Het begon weer te kriebelen om bezig te zijn met huidverzorging, wat ik vroeger graag deed.” Intussen had Fleur een kinderwens, ze wilde altijd al moeder worden. In het laatste jaar van haar studie was het raak, ze werd zwanger. “Daar stond ik dan, als hoogzwangere, zes dagen voor mijn bevalling praktijkexamen te doen! De Examencommissie vond het eigenlijk te riskant, maar ik stond er op om het toch te doen. Ik had niet voor niets het roer omgegooid om helemaal opnieuw te beginnen, dus ik zou het halen ook.” Inmiddels heeft Fleur met haar bedrijf Fleur Skincare haar roeping gevonden. “Ik vind het prachtig om anderen te helpen zichzelf van binnen en buiten mooi te laten voelen. Daarnaast kan ik het perfect met de opvoeding van mijn kinderen combineren. Na schooltijd ben ik altijd met hen, hoewel de jongens soms wel zeuren […]

Donders goed

Vakantie onrust

We zijn op reis. Een verre reis. Een mooie afwisselende reis. Ik heb er zin in. Wij allemaal. Dus het gaat geweldig worden. Tot zover de theorie. De praktijk is als volgt: Bij de incheckbalie op Schiphol staan de oudste twee te bekvechten. Ik blijk de twee stuks zwaarste handbagage te dragen en de rest kijkt stoïcijns op mobiele apparaten, niet omdat het zo nodig moet, maar omdat het nog kan. “Waarom boek ik de hele reis en laat ik de autohuur aan manlief over?” Op plaats van bestemming blijkt de gehuurde auto niet toereikend voor 5 mensen plus 5 weekendtassen. Het loopt niet lekker. ‘Het’ niet en tussen mij en de rest niet. En tussen mij en mezelf eigenlijk ook niet. Waarom boek ik de hele reis en laat ik de autohuur aan manlief over? Die week bedenk ik zoiets opnieuw als we bij onze tent arriveren middenin de bush. Het is al donker, het hek gaat net dicht en we hebben geen eten. Ik had gezegd dat we er zelf moesten koken. Volgens Henk-Jan is er een restaurant. We delen dus wat crackertjes, avocado, halve fles wijn en wat fruit. Vroeg naar bed. Die nacht spuugt jongste 8x net buiten de tent. Het kan niet door de hoeveelheid eten zijn geweest. “Het is niet mogelijk te genieten voor 5, ik kan dat maar voor 1” Het gebrek aan WiFi doet trouwens ook geen goed aan het humeur van de oudsten. En als het er dan is… Maar we kaarten gezellig bij kaarslicht, zien de mooiste wilde dieren, klappen vrolijk mee met een Afrikaans schoolklasje, praten over volgende reizen. Ik zeg nukkig dat de volgende reis maar geboekt moet door de meest kritische gezinsgenoten. Omdat ik twijfel of ze wel genieten zoals ik er van geniet. Maar intussen zou […]