Het work-life pakket voor trotse moeders

Donders goed

Paar dagen weg

Mijn koffer staat ingepakt. Ik ga een paar dagen weg met vriendinnen. Wat een luxe. Maar wat er allemaal door mijn moederbrein omgaat voor vertrek. Er is een heel vervelend stemmetje dat dingen zegt zoals: ‘Je bent toch net op zomervakantie geweest, ga je nu alweer? Laat je zomaar je gezin in de steek? En je ouders? En je man maar werken! En je kinderen allemaal toetsen op school! Wie gaat ze nu overhoren? Ze zijn trouwens allemaal verkouden en worden vast ziek. Loopt het nu thuis niet hopeloos in het honderd? Kun je het wel allemaal aan je man overlaten? Je mist nu wel die belangrijke informatieavond op school.’ Het welbekende schuldgevoel steekt de kop op. Ik las laatst dat het ontbreken van schuldgevoel een kenmerk van een psychopaat is. Ik voelde mij meteen een stuk beter. “Dat bruine kleurtje van de zomervakantie is er alweer af, en had je geen tijd om naar de kapper te gaan?” Dan is er nog een stemmetje in mijn hoofd. Het zegt dingen als: ‘Ok, dus jij gaat met die hippe vriendinnen op stap en neemt díe kleren mee? Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe bikini? Of nog beter een badpak! Trouwens dat bruine kleurtje van de zomervakantie is er alweer af. En had je geen tijd om naar de kapper te gaan?’ Uit het niets borrelt er een andere stem op die zegt: ‘Krijg allemaal de kolere! Ik ga gewoon weg en jullie zoeken het allemaal maar uit!’ “Je mag er van genieten. Je hebt er hard voor gewerkt” En toen werd het stil. Ik héb al deze gedachten maar bén ze natuurlijk niet. Door ze van een afstandje te bekijken en ze allemaal aan het woord te laten voel ik mij ineens een stuk rustiger. In die stilte […]

Column Papapraat

Einde…

Het is altijd jammer dat dingen eindig zijn, dat ze niet eeuwig blijven duren. Zoals Pippa’s onschuld, haar oneindige nieuwsgierigheid en enthousiasme voor de kleinste dingen. Ik heb ruim anderhalf jaar en bijna 40 columns lang over mijn relatie met haar geschreven. Met veel plezier deelde ik mijn ervaringen met mijn dochter. Voor jullie, maar ook voor ons. Ik heb elke column bewaard, opgeslagen en gearchiveerd. Voor later, als ze vraagt hoe zij vroeger was, dan kan ik ze aan haar geven. Ze kan dan zelf lezen, hoe ik haar meemaakte, hoe ze mij frustreerde en vertederde. Maar ook hoe ik met haar heb gelachen en hoe we hebben gediscussieerd. ““Jij bent al 34 dat is super veel! Dat haal ik nooit meer in!” Voor deze, mijn laatste column, heb ik besloten te eindigen met een soort best of the rest. Uitspraken van Pip, die te kort of niet substantieel genoeg waren voor een hele column, maar eigenlijk ook te leuk of te goed waren om ze niet te delen. “Papa, jij bent groter omdat je eerder bent geboren als ik. En als jij niet was geboren en mama niet was geboren en jij haar niet had ontmoet en haar toen niet leuk vond en met haar was gaan zijn dan was ik nooit geboren!” *Fluisterend* “Jij bent al 34 dat is super veel! Dat haal ik nooit meer in! Ik: “Ik kan niet zo goed met haar opschieten…” Pippa: “Ow dan moet je soms maar wat later komen. Maar je moet wel op tijd opstaan.” “Werken? Ik wil helemaal niet werken, ik word dierenarts!” Pippa: “Als we het beiden niet weten, dan zijn we geen expert. Ik:”Jij bent een expert in spelen.” Pippa: “Jah!” Ik: “En in fantaseren.” Pippa: “En in voetballen!” Ik: “Dat zeg ik, fantaseren.” Pippa: “Werken? […]

ProudMom Monday

ProudMom Monday | Marieke

Marieke van Maanen (42) is getrouwd met Henk-Jan en woont in Katwijk. Samen zijn ze de trotse ouders van David (16), Romée (15) en Boaz (10). Marieke is fotograaf, doet vrijwilligerswerk en is columnist bij ProudMom.nl. Marieke ziet zichzelf als zorgzame moeder, maar niet zeker niet overbezorgd. “Ik geef David, Romée en Boaz best veel vrijheid. Zo hebben de oudste twee geen vaste tijden dat ze thuis moeten zijn als ze uitgaan. Zolang ze zich aan de paar regels houden die ik stel, vind ik alles best. Deze regels zijn: geen sterke drank en drugs in huis, respect voor elkaar en anderen.” Hoewel Marieke haar kroost veel vrijheid geeft, is ze wel weer een moeder die hun boterhammen smeert voor ze naar school gaan. “Dat zijn dus de dingen waarin mijn zorgzaamheid naar boven komt. Maar uiteindelijk moet ik ze ook wel meer zelf laten doen.” “We vragen de kinderen hoe ze de gang van zaken vinden thuis” Marieke haar oudste kinderen helpen steeds meer mee in huis. “Ze doen daar helemaal niet moeilijk over, alleen moet ik ze wel aansturen en het ze vragen. Hier heb ik zelf meer moeite mee, ik ben niet echt een vrager. Eigenlijk zou ik dat wel meer moeten doen, om het mezelf makkelijker te maken. Bij elke fase van opgroeiende kinderen, moet je als moeder weer op zoek naar een nieuwe balans.” Toen David en Romée 6 en 7 waren is het gezin begonnen met een ‘gezinsvergadering’, onder het genot van lekkere hapjes. “Hier heb ik veel van geleerd over mezelf als moeder. We vragen de kinderen dan hoe ze de gang van zaken vinden thuis. Zelf geven wij ook aan wat zij moeten verbeteren. Hierdoor stel je jezelf kwetsbaar op, maar op deze manier durf je wel kritisch naar jezelf te kijken […]

Donders goed

Uitje naar de hoofdstad

Ze lopen allemaal op sneakers of wandelschoenen. Slechts een enkeling loopt per ongeluk op slippers. Die zijn niet goed voorbereid op onverwachte sprints. “Oh leuk Boaz, ik denk dat er hier een optreden is”. “Nee mam, dit is het dus”. Zijn grote broer en vader zijn shoppen in Amsterdam. Zijn zus loopt de colour run in Utrecht. Boaz gaat dus met mij mee naar het Natuurcentrum waar ik moet suppoosten. Maar daarna wil hij iets leuks met mij doen. En hij weet al wat. En zo is het dat we bij Kijkduin zijn beland, de Pokemon-hoofdstad. “Dit is toch echt wel een bizar tafereel” Iets samen doen is het niet echt bijkt al snel. Ik besluit even geld te pinnen, maar blijk zonder pinpas te zijn vertrokken. Net als ik me omdraai kom ik ouders tegen van een voetballertje uit Boaz zijn team. Zij hebben 2 uur romantisch op een terras gezeten terwijl de kinderen rondliepen met hún smartphones. Ze pinnen voor mij en ik maak het ter plekke weer aan hen over met met mobiele vriend. Meteen daarna gaat Boaz er mee vandoor. Rennend met honderden andere mensen richting het noorden. Achter, ja achter wat aan? Ik hoop dat ze niet de duinen in trekken. Die arme duinen van Kijkduin. Dit is toch echt wel een bizar tafereel. “Gelukkig vinden we elkaar opnieuw en donkere wolken dwingen ons naar de auto” Ik ga eerst tussen alle mensen die zijn achtergebleven op het plein zitten. Ik kijk en ik neem in me op. Volgens mij heb ik me zelden zo eenzaam gevoeld. Ik had prima in mijn blootje hier kunnen zitten, niemand die het opmerkt. Iedereen, maar dan ook iedereen, kijkt al lopend op zijn mobiel. Ik verbaas me dat ze niet allemaal over elkaar struikelen. Ik ben de enige […]

Tips and Tricks

Schrijven over jouw kind: les 3

Van kraamtranen tot eerste-schooldag-mama-jankt-moment: als je eenmaal moeder bent, leer je ineens compleet nieuwe emoties kennen. Als je over je kind schrijft, geeft het jouw verhaal veel meer diepgang als je ook jouw emotionele kant durft te laten zien. Sterker nog, zonder emotie wordt je tekst een gortdroge opsomming van feiten. Je kunt die emotie oproepen door terug te gaan naar het moment of de gebeurtenis waarover je schrijft, je ogen te sluiten en opnieuw te voelen wat je toen voelde. Dat kan heel confronterend of zelfs pijnlijk zijn. Adem goed door en gebruik de gevoelens die komen voor je creatieve proces. Hoe heftig ook: buig ze om tot iets moois. Sommige vrouwen die gewend zijn om van zich af te schrijven, noemen dit ‘helend’ of ‘bevrijdend’ Is het voor jou de eerste keer dat je jouw emoties op papier zet? Zeker als je een heftig verhaal te vertellen hebt, is de kans groot dat je ook voor het eerst gaat ervaren dat er daarna een last van je schouders valt. Je hebt die traumatische bevalling of die verschrikkelijke ziekte van je kind voor het eerst letterlijk een plek gegeven: op papier. De herinnering aan toen zit niet alleen meer in je hoofd, maar ligt vast. Sommige vrouwen die gewend zijn om van zich af te schrijven, noemen dit ‘helend’ of ‘bevrijdend’. Ook als jouw anekdote niet zo heftig is, krijg je een voller en rijker verhaal wanneer je jouw gevoel van dat moment in de tekst laat zien. Zoals bij het begin van mijn bevalling van onze tweede, terwijl de oudste moest worden weggebracht naar de opvang. Het is heel bijzonder als je met jouw verhaal de lezer in het hart kunt raken en tot tranen kunt roeren “Ik hoor man en zoon van de trap af komen en […]

Column Papapraat

Dualitijd

Soms zit ik vast in de dualiteit van onze opvoeding. Als we onze kinderen zeggen dat ze nu moeten komen, dan is het duidelijk. Dat is NU, en geen seconde later. En laat het ons alstublieft geen tweede keer herhalen. Hoe herkenbaar zijn de zinnen: “Hoe zit het, hoe lang moet ik nog wachten?” “Wat heb ik gezegd? Nu!” “Wacht, papa en mama zijn even aan het praten” en voor de nieuwe, hedendaags opvoedkundig geschoolde ouders: “Ik ga toch niet tot 3 moeten tellen hé?”. Stel u dezelfde situatie voor maar nu komt één van uw kinderen jou vragen om te komen kijken of luisteren. Je voelt het al komen, nu komt de dualiteit van het opvoeden. Klinken deze zinnen bekend in de oren: “Wacht, papa en mama zijn even aan het praten.” “Ik kom zo, ik moet nog even dit doen.” Wanneer de kleine sloebers, dolenthousiast over wat in hun wereld fantastisch is, jou erbij willen hebben, hun stoute schoenen aantrekken en het nog een tweede keer durven vragen, horen ze al te vaak dit: “Ik kom zo” Practice what you preach. “Even meegaan in hun leefwereld, genieten van de fantasie, de verwondering, het speelse” Het lijkt eenvoudiger gezegd dan gedaan. Maar ik probeer er me bewust van te zijn. Wat niet evident is overigens. Die paar uur op een dag die we samen hebben, proberen we echt aanwezig te zijn. Natuurlijk zijn soms de gedachten ook nog ergens op het werk, bij de boodschappen of de zaken die nog op de TO DO lijst staan, maar ik probeer die constant draaiende molen uit te zetten. Even meegaan in hun leefwereld, genieten van de fantasie, de verwondering, het speelse. Het kan zo verlossend zijn. Een energie-boost van heb ik jou daar. Laat ons eerlijk zijn, door die momenten bewust […]

ProudMom Monday

ProudMom Monday | Heleen

Heleen Boender (35) is getrouwd met Erik. Samen hebben ze 2 dochters Lea (6) en Evie (4) en wonen in Den Haag. Heleen is met haar eigen bedrijf coach voor moeders. Tot een paar jaar geleden werkte Heleen in de journalistiek. Naast het schrijven, kreeg zij belangstelling in andere interessegebieden. Heleen was vooral persoonlijke ontwikkeling interessant gaan vinden en wilde hier haar werk van maken. “Het viel mij op dat moeders vaak zo weinig aandacht aan zichzelf besteden. Zelfs wanneer ze dat wel graag willen, doen ze daar niks mee. Uit schuldgevoel of door ingesleten gewoontes bijvoorbeeld.” Toen haar jongste dochter een paar maanden oud was, opende Heleen een horecazaak speciaal voor jonge ouders. “Het was een sfeervolle plek waar kersverse ouders even een moment voor zichzelf konden pakken. Ironisch genoeg resulteerde dit initiatief voor mij uiteindelijk in een burn-out. Mijn bedrijf werd opgedoekt en ik ben ruim anderhalf jaar uit de running geweest.” “Mijn doorzettingsvermogen heb ik vooral aan mijn kinderen te danken” In de periode dat Heleen thuis uitrustte, had zij zeeën van tijd voor zelfreflectie. “Ik las heel veel boeken, sprak met life coaches en begon met mediteren. Ik voelde dat ik nog niet ‘klaar’ was met het helpen van andere moeders. Misschien is het een overblijfsel van mijn periode als journalist, maar ik ben nogal onderzoekend ingesteld. Zo kwam ik op het idee om moeders te begeleiden.” Dankzij haar motivatie om hier mee aan de slag te gaan en haar doorzettingsvermogen, kwam Heleen uit de burn-out. “Mijn doorzettingsvermogen heb ik vooral aan mijn kinderen te danken. Ik had nooit verwacht dat het moederschap je zoveel kracht geeft.” Heleen volgde een opleiding tot vitaliteitscoach en deed online trainingen in die richting. Nu helpt zij als coach moeders het leven te leiden dat het beste bij hen past. […]

Donders goed

Smaken verschillen

‘Mam, wat eten we?’ blijft toch wel de meest gestelde vraag hier in huis. ‘Aardappelen-groenten-vlees’, roep ik dan. Of ‘pasta met rode saus!’ “Wat ben ik jaloers op mensen die goed kunnen koken en zeggen dat het zo heerlijk ontspannend is” Nu de zomervakantie afgelopen is en de kinderen naar school zijn, is het weer de hoogste tijd om ‘normaal’ te eten. In de vakantie is het toch altijd wat rommelig met restaurantje hier, etentje daar, maar met het nieuwe schooljaar wil ik graag een gezonde start maken. Ik haal veel fruit in huis en er komt elke avond groente op tafel. Om te voorkomen dat ik weer in hetzelfde kookpatroon verval ga ik op zoek naar nieuwe recepten. Ik blader door de kookboeken en struin over het internet van Jamie Oliver tot Rens Kroes. Helaas ben ik geen ‘natural born cook’. Het ziet er allemaal heerlijk uit maar het is in mijn ogen vaak erg ingewikkeld en tijdrovend. Wat ben ik jaloers op mensen die goed kunnen koken en zeggen dat het zo heerlijk ontspannend is. Voor mij moet een maaltijd toch wel binnen een half uur op tafel kunnen staan, dus leg ik de kookboeken maar weer aan de kant. Ik haal mijn boodschappenlijst tevoorschijn en probeer te bedenken wát we gaan eten. Een dagelijks terugkerend vraagstuk. Ik probeer te variëren met groenten, aardappelen, rijst en pasta en haal zoveel mogelijk producten uit het seizoen in huis, maar ik kan daarbij nooit iedereen tegelijk tevreden stellen. Kook ik rijst dan krijg ik van de één een lang gezicht, maak ik spaghetti dan kijkt de ander niet blij en als ik stamppot op tafel zet dan is de derde ongelukkig. Ik kan natuurlijk onmogelijk rekening houden met al deze smaakverschillen, behalve dan met degene die geen kaas lust en […]

Column Papapraat

Bijna

We zitten aan de eettafel. Ik zit met een kop koffie, Pokémon Go te spelen (want waarom niet), m’n lief is op de laptop bezig facturen uit te sturen en Pip? Pip zit met een frons voor zich uit te staren. In haar rechterhand een pen, en met haar linker ondersteunt ze haar hoofd. Voor haar ligt een klein blaadje, gescheurd uit één van mama’s lijstjes boekjes. “Dan is er nog sprake van wie er op Pip’s feestje mag komen. Papa mag ook komen” Pippa: “Papa? Hoe schrijf je step?” Ik: “S-T-E-P.” Pippa: “Neehee, hoe moet ik dat schrijven. Hoe ziet de S er uit?!” Ik: “Wat ben je aan het doen?” Pippa: “Ik maak m’n verjaardaglijstje, ik ben toch bijna jarig!” M’n lief grijpt in en helpt Pip met het schrijven van “Step”. Pippa: “En hoe schrijf je glitters?” Sinds Pippa heeft begrepen dat haar verjaardag eraan komt, is ze constant bezig met het maken van lijstjes. Ze liggen overal! Lijstjes met tekeningen, lijstjes met gekleurde strepen en lijstjes met (knappe) pogingen tot woorden. Ook is er een “master” lijstje. Deze lijst is al vrij lang: Rolschaatsten, een roze step (met glitters), een pop (een echte), een fototoestel (ook een echte), een regenboog jojo, kleurpotloden, een voorleesboek, boekjes om zelf te lezen, bordspelletjes, spelletjes in het algemeen, een step (een super vet coole), enzovoorts. “Mama mag haar borst natmaken, want papa doet niet aan bakken” Dan is er nog sprake van wie er op Pip’s feestje mag komen. A. moet zeker komen want dat is haar allerbeste vriendin en C. is ook leuk. Misschien wil L. komen en D. & S. en neven R. P. & J. Oh en papa mag ook komen. En de oma’s en opa en de tantes en de hele school ook. “Dat wordt een […]